W sobotę (31.10.2015) Grzesiek, Przemek i Zbyszek zaczęli sezon morsowania. Planują spotykać się regularnie co sobotę ok. 9.00-10.00 nad jeziorem Długim lub Krzywym. Zachęcając innych do wzięcia udziału w kąpielach sugerują zapoznać się z artykułem:
Morsowanie – poradnik początkującego

Po spotkaniu miałem wiele myśli – trochę męczących moją duszę, naszły mnie różne przemyślenia – taka nuta melancholii. To na przykład, że całe życie człowieka jest podobno ciemnością. Nasza droga wiedzie przez meandry nocy. Jesteśmy zagubieni w labiryntach, pokaleczeni, zamknięci na światło – te które pochodzi od samego Boga. Gdybyśmy może mieli więcej wiary? Może ten zmierzch w sercu rozproszyłby się? A my z uporem poszukujemy, chcemy wypełnić pustkę serca jakąś namiastką życia, miotamy się niczym w sieci. Zastanawiałem się nad modlitwą o której wiele się mówi. Wiem, że przecież wystarczy słowo, aby dusza była uzdrowiona. Tyle że u mnie bywa z tym różnie. Kiedy wołam o pomoc, powtarzam: „Jezusie, synu Dawida ulituj się nade mną”. Tylko na tyle mnie stać… niewiele ulgi doznaję. Z drugiej zaś strony ten krótki akt strzelisty pozwala mi nie stracić wiary w trudnych dla mnie momentach.
Podczas dyskusji z ust Brata Przemka padły słowa o modlitwie, która jest swego rodzaju terapią. Te słowa wydają się prostą kalkulacją – ofiara z modlitwy oraz dar od Pana Boga, który zsyła ukojenie, promienie swojej miłości. Może trzeba to powtarzać częściej, aby słowa nabrały mocy…?
Nie zabrakło pracy nad kolejną skorupą. Tym razem sprawdzaliśmy na ile jesteśmy – inkwizytorami. Rozważaliśmy trudne relacje damsko – męskie w kontekście dominacji nad płcią piękną. To nie było łatwe zadanie, ponieważ trzeba było spojrzeć na całe swoje życie, również na swoje dzieciństwo, stosunki z matką. Do następnego spotkania zapewne każdy z nas ma o czym myśleć. Z Bogiem.
Adam Siwołowski

Brat Przemek przywitał nas prowizoryczną biblioteką, złożoną z wartościowych – jak sam zapewniał – książek. Niektóre tytuły tych ciekawych pozycji wskazywały na ten rodzaj poradników, przewodników, które mocno zakotwiczone są w naszą wiarę. Niektóre z nich to: „Uzależnienie i łaska” – Gerald G. May, „Zwycięstwo światłości” – ks. Przemek Sowa, Marzena Pietronek, „Naśladowanie Chrystusa” – Tomasz a Kempis.
Tematem naszych rozważań była Ewangelia św. Łukasza 12, 35-38. Fragment pochodzi prawdopodobnie z tradycji ustnej dostępnej także dla Apostoła – Ewangelisty. Pierwszy plan tej perykopy zajmuje symbolika czyli – pas ( przepasać ) oraz lampa. Pas to nic innego jak atrybut siły, charakteryzuje godność osoby, ale także gotowość do pracy lub do wyjścia na wolność, czy spełnienie obowiązku. Lampa rozprasza ciemności i jest niejako wzmocnieniem symbolu przepasania. Pan może przyjść w nocy lub o świcie, jeśli przybędzie o nieznanej godzinie wynagrodzi sługom swoim ich czuwanie – tak można podsumować słowa św. Łukasza.
Pytanie odnośnie do tej Ewangelii brzmi: Co jest moim ograniczeniem, a co pozwala uwolnić od skrępowania? Wszyscy zastanawialiśmy się nad tym. Co do drugiego członu pytania to na pewno odpowiedzią na nie jest – post, modlitwa odpocznienia, różaniec, bliskość drugiego człowieka, który wspiera przez swoją obecność, ale także mogą to być pielgrzymki do Santiago de Compostela, Ziemi Świętej lub wiecznego miasta – Rzymu. Niech każdy z nas nigdy nie gasi swojej lampy oczekiwania, bo światło to wiara, a wszystko inne jest chwilowe.
Adam Siwołowski

Kolejne spotkanie przeszło do historii wspólnoty męskiej, zapisało się w naszej pamięci, stało się retrospekcją.
Ten koniec nie oznacza jednak ostateczności. To dopiero początek.
Brat Przemek odsłonił przed nami sylwetkę bł. Honorata. Był to człowiek, którego wiara w Boga pozostawiała dużo do życzenia. Jego droga poprowadziła go jednak do nawrócenia. Wstąpił do Zakonu Kapucynów, aby w przyszłości stać się patronem zawierzenia i wytrwałości. Jak bardzo kochał świętość świadczy Akt Zawierzenia Matce Boskiej podpisany własną krwią.
Inercja, konsumpcjonizm, globalizacja – to terminy, które w gruncie rzeczy oddalają od Boga. Dlatego XIV Zwyczajne Zgromadzenie Synodu Biskupów poświęcone rodzinie wystosowało jasne przesłanie do świata, aby nie iść z duchem czasu, ale aby odczytywać znaki czasu. Takim znakiem jest i będzie zawsze światło Ducha Świętego. Kryzys rodziny we współczesnym świecie musi być przekuty w siłę tej najważniejszej jednostki społecznej.
Druga cześć spotkania to nasze skorupy. Tak jak ostatnio badaliśmy w sobie jak dużą częścią naszej osobowości jest – wieczny chłopiec, tak dzisiaj skorupa nazywała się – gej, ale w znaczeniu – zniewieściały mężczyzna.
Ja osobiście dużo dowiedziałem się o sobie. Za co dziękuję całej grupie i prowadzącemu.

Zapraszamy na wspólne oglądanie meczu Polska – Irlandia 11.10.2015 (niedziela), godz. 20.45 (będziemy na miejscy od 20.00).
Salka spotkań Wspólnoty Męskiej – boczne wejście (przy krzyżu papieskim).
PS. Przekąski jak dotychczas we własnym zakresie.

Już w najbliższy czwartek (8.10) zapraszamy na wspólne oglądanie meczu piłki nożnej Szkocja-Polska.
Salka, godz. 20.00 (mecz o 20.45) – boczne wejście (przy krzyżu papieskim).
PS. Przekąski we własnym zakresie.

Rozważania – Jon 3,1-10 i Łk 10,38-42

„Na początku był chaos” jak mówi Pismo św. Ale wszystko zmierza powoli do uporządkowania. Wiemy już gdzie jest wejście, o której rozpoczynamy, jak wygląda prowadzący. Wiele jeszcze niewiadomych, nieodkrytych Biblijnych fragmentów, teologicznych prawd, które należy przetestować w życiu, ale dobry początek pozostaje zapisany na korzyść naszych dusz.
W centrum naszych rozważań była Ewangelia św. Łukasza o Marii i Marcie, dwóch siostrach oraz historia Niniwy ze Starego Testamentu. Jakież bogactwo myśli niosą te słowa, mogliśmy się przekonać w naszych wypowiedziach. Każdy z nas miał inne przemyślenia. Ewentualne podobieństwa wskazywały na tożsamość grupową, która wyklarowała się pod wpływem tych samych problemów. Rzeczywistość sprawiająca kłopot w odniesieniu do miasta Niniwa to według nas najczęściej relacja z drugim człowiekiem, ale także z samym sobą. Zastanawialiśmy się także, która postawa sióstr była właściwsza. To trudne zadanie pozostało częściowo retorycznym, ponieważ zdania były podzielone. W czym Marta była gorsza od Marii i odwrotnie. Jedną i drugą przepełniała radość z wizyty Jezusa. Marta usługiwała, Maria przysłuchiwała się słowom Gościa – wątpliwości sączyły się przez nasze dwie, intensywnie pracujące półkule mózgowia.
Modlitwa na zakończenie oczyściła nas ze złych myśli i bogatsi o doświadczenia wspólnej rozmowy zakończyliśmy spotkanie.

Spotkanie organizacyjne.

Notka
Spotkanie wspólnoty męskiej odbyło się w naszej salce jak zwykle. Zmieniła się jedynie sama do niej droga. Od ubiegłego wtorku nie będziemy już przechodzić długimi korytarzami na miejsce spotkania. Zainteresowane osoby muszą wiedzieć, że podwoje klasztoru otwierać się będą teraz przed uczestnikami wspólnoty od strony niebieskiego krzyża, postawionego notabene ku pamięci odwiedzin św. Jana Pawła II w Olsztynie. Zmieniła się także godzina rozpoczęcia. Zamiast o 20.00. zobaczymy się o godzinę wcześniej. Wyczekujący z niecierpliwością – na wspólne przebywanie w przyjacielskim gronie – członkowie grupy poczekają o godzinę krócej, co zmniejszy ich męczarnie odliczania długich minut do spotkania.
Rozpoczęcie opóźniło się ze względu na parzenie niezbędnej herbaty, co stało się jednym z tematów organizacyjnych naszego spotkania. Rolę prowadzącego brata Przemka przejął nasz kolega Sebastian. Tym razem mieliśmy do przedyskutowania właśnie kwestie formalne. Padło dużo propozycji działań. Były te niecierpiące zwłoki oraz mniej konieczne, ale bardzo ciekawe. Tak więc rozważaliśmy wyjazd na łono natury do lasu z namiotem albo bez niego; sprzątanie salki w celach estetycznych, aby otoczenie nie wywierało negatywnego wpływu na nasze arbitralne rozważania chociażby nad fragmentami Pisma św.; stworzenie tak zwanych plutonów różańcowych, które mielibyśmy ewentualnie powołać do modlitewnego rozwiązywania problemów na telefoniczne esemesy; czynne uczestnictwo we mszach św. polegające na zagospodarowaniu całej oprawy Eucharystii – służenie, dary, czytania itd.; organizacja naszej wewnętrznej, comiesięcznej mszy świętej na Klasztornym Chórze; wyznaczenie indywidualnych ról we wspólnocie i wiele pobocznych tematów. Na pewno wdrożyliśmy do życia pomysł Grzegorza, co do październikowego odmawiania różańca. Stanęło na tym, że codzienna tajemnica ( jedna dziesiątka ) to bezwzględne minimum. Podjęliśmy się wyzwania z nadziejami wytrwania w tym postanowieniu.
Oczywiście naszym priorytetem pozostaje wzrost duchowy, na który składa się: na rozpoczęcie dziesiątek różańca, adoracja z duchową opieką brata Przemka, oraz praca nad tzw. skorupami, o których jeszcze będę wspominał.
Z Bogiem.

Relacje matki z synem.

Nowy rok formacyjny zaczynamy tematyką „Poznaj prawdę o sobie”.
Omawiać będziemy typowe „skorupy męskie” i odnosić je do własnego życia.

Notka
Na spotkaniu Wspólnoty Męskiej adorowaliśmy Najświętszy Sakrament. Te kilkanaście minut na Klasztornym Chórze spędziliśmy na osobistej modlitwie. Wzywaliśmy Ducha Świętego, aby bez reszty oddać się w posiadanie Bożego Miłosierdzia. W drugiej części spotkania ojciec Przemysław zmobilizował nas do duchowej pracy. Dyskusja odbywała się we wzajemnym poszanowaniu. Każdy miał prawo do swojego zdania, osobistego wglądu, introspekcji. Odpowiadaliśmy na trudne pytania, rozmawialiśmy między innymi na temat wzorców dzieci, którymi powinni być rodzice. Zagadnienia dotyczyły pierwszego typu osobowości – tzw. skorupy. Następne skorupy zostaną omówione w kolejności podczas najbliższych spotkań.

Organizacyjne spotkanie dotyczące kolejnego roku formacji. Opiekunem duchowym wspólnoty został brat Przemysław Kryspin.

W bezradności determinacja i konsekwencja pomaga znaleźć rozwiązanie.

Spotkanie Wspólnoty Męskiej nie odbyło się.
Golgota Młodych – rekolekcje nie tylko dla mężczyzn ale wartościowe i godne polecenia.

Absurd wojny.

Prestiż (poważanie i szacunek), który często jest powodem intensywnej i nieustannej bitwy o przewagę pełnej obsesji, oszustw i zazdrości.