Na dzisiejszym spotkaniu mieliśmy zaszczyt poznać nowego opiekuna duchowego Wspólnoty Męskiej brata Sebastiana Marcinkowskiego.
Wstępnie omówiliśmy podstawowe sprawy organizacyjne dotyczące przebiegu spotkań oraz plany dalszego rozwoju wspólnoty.

We wtorek, 5 lipca 2016 r. nasze spotkanie zapisało się, kolejny raz w historię naszej grupy. Poza stałymi fragmentami jak modlitwa do Ducha św. oraz adoracja Najświętszego Sakramentu przebiegło trochę nietypowo z racji szeroko podejmowanych przez nas tematów. Nasza dyskusja opierała się na bieżącej Liturgii Słowa, ale dotyczyła także tematów pobocznych, stąd charakter spotkania nie stanowił „odrębnej jednostki”.

Mówiliśmy o otaczającym nas materializmie, który jest taką maską, albo zasłoną przed miłością Boga. O cielcach, które odlewamy z naszej pychy. A także o tych którzy nie znają Jezusa, o zbawieniu, które powinno zagarnąć wszystkie ludy, o marności tego świata, który rozleci się w kawałki i umocni jeszcze bardziej to co duchowe.

Apel Wspólnoty Męskiej: Zamiast cielców budujmy naszą wiarę. Zamiast bożków czcijmy Boga.

Podejmujmy wyzwania, szukajmy inicjatyw, twórzmy najpiękniejszą, osobistą relację z Panem.

W imieniu Wspólnoty zapraszam na co wtorkowe spotkania w męskim gronie. Poszukujemy Boga, aby stać się lepszymi ludźmi, którzy cenią sobie chrześcijańskie wartości.

Oz 8, 4-7. 11-13; Ps 115 (114), 3-4. 5-6. 7ab-8. 9-10 (R.: por. 9a); Mt 4, 23; Mt 9, 32-37

Adam Siwołowski

Z Panem Bogiem

Słowa Ewangelii z ostatniego wtorku przemawiają, ponieważ odnoszą się do naszej ludzkiej, wielkiej słabości jaką jest bojaźń – ta w naszym ziemskim życiu. Jesteśmy ludźmi i boimy się, dlatego Bóg nas pociesza. Jest z nami na tej samej łodzi życia.

Ewangelia uczy nas, że wiara to potężny oręż, że nie trzeba załamywać się, bo Jezus jednym gestem uciszy każdą burzę.

To właśnie o tym mówiliśmy na spotkaniu. Także o tym, że Jezus wie ile każdy z nas może wytrzymać. W odpowiednim momencie pomoże i znowu zaświeci słońce. Trzeba tylko zwrócić się z prośbą o pomoc do Jezusa, bo jedynie On oddala zagrożenia. Tak właśnie zrobili apostołowie podczas nawałnicy na jeziorze.

Potem pożegnaliśmy naszego duchowego opiekuna – Brata Przemka Krispina, który odchodzi z Parafii Matki Boskiej Ostrobramskiej. Brat dostał od nas upominek w postaci książki, z naszymi podpisami.

Poruszyliśmy jeszcze na zakończenie temat tak zwanych rytów. Okazało się, że mamy różne wątpliwości co do zachowania w Kościele. Kiedy robimy znak krzyża, kiedy należy przyklęknąć, a kiedy jedynie ukłonić się. Moim zdaniem trzeba rozważyć to we własnej duszy. Mogę tylko dodać, że nie można w tym wszystkim stracić z oczy Pana Boga i zagubić się w przestrzeganiu tychże rytuałów. Nie oznacza to mimo wszystko, że należy zrezygnować ze świadomego uczestnictwa w Eucharystii.

Z Bogiem

Adam Siwołowski

Dzisiejsza Ewangelia złożona jest z trzech części: O powściągliwości w sądzeniu, o złotej zasadzie postępowania i o bramie ciasnej i szerokiej. Osobiście do mnie przemawia jednak fragment o wytrwałości w modlitwie, gdzie św. Mateusz – podobnie zresztą jak św. Łukasz w swojej Ewangelii – mówi o modlitwie tak czystej, że jej sprawcze działanie jest czymś pewnym, na wyciągnięcie ręki. „…proście, a będzie wam dane…”. W tym zdaniu zawarta jest kwintesencja Bożej miłości, która zagarnia ludzkość skrzydłami duchowego spełnienia.

Przez całe spotkanie naszej Wspólnoty Męskiej nie dawała mi jedna natarczywa skądinąd – myśl. Przyznam się, że dałem się porwać temu strumieniowi świadomości.

Przytoczę pewne zdarzenie z mojego życia, aby wyjaśnić nurtujące mnie wątpliwości, a może lepiej powiedzieć – odkrycia. Otóż miało to miejsce pod koniec ubiegłego wieku 🙂 Należałem wówczas do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Spotykaliśmy się w małej salce, do której wkrótce rościliśmy sobie prawo „własności”. Z tego powodu każdy dostał zadania. Dziewczyny sprzątały, mężczyźni byli od cięższych prac. Ja miałem zrobić karnisze na niezbędne w salce zasłony. Przygotowałem sobie wiertarkę, karnisze, żabki ( firanki miały przynieść dziewczyny ). Wybrałem nawet wiertła widłowe. Całą drogę do Domu Katechetycznego przejechałem autobusem z modlitwą na „cichych” ustach. Modliłem się mniej więcej tymi słowami: „Boże spraw, aby moje wiertła mogły lekko wejść w ścianę”. Obawiałem się po prostu, że ściana jest betonowa. Okazało się ku mojemu zdziwieniu, że wiertła po prostu wchodziły w ścianę jak w masło. To nie było dobre, bo kołki nie mogły utrzymać ciężaru.

Dostałem, to o co prosiłem. Wypowiedziałem do Boga prośbę, która ziściła się w sposób powiedziałbym bardzo bezwzględny. Wtedy doszedłem do wniosku, żeby ostrożnie prosić o cokolwiek, bo Bóg słucha – otwiera drzwi kołaczącemu.

To nauczyło mnie stawać przed Bogiem oficjalnie. Wiem, że nasz Stwórca zna każdą naszą myśl, zanim jeszcze zostanie wypowiedziana, ale pragnie też, abyśmy szanowali – Słowo. „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo”.

Od tamtej pory staram się ufać Panu Bogu, bo On wie najlepiej co nam potrzeba. Nie będę teraz chyba gołosłowny mówiąc, że trzeba uważać na to o co się prosi…

Z Bogiem

Adam Siwołowski.

21.00 – 22.00 Apel maryjny i Msza święta w intencji ojczyzny w parafii Matki Bożej Saletyńskiej przy ulicy Morskiej 29 w Olsztynie
22 .00 – 6.00 Adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwy – więcej informacji w linku:

https://wspolnotameska.pl/aktualne/jerycho-rozancowe-ii-2016/

We wtorek 14 czerwca o godzinie 22.00 w parafii Matki Bożej Saletyńskiej w Olsztynie przy ulicy Morskiej 29 Wspólnota Męska bierze udział w czuwaniu podczas kolejnego Jerycha Różańcowego. Modlitwę zakończymy w środę 15 czerwca o 6.00. Wszystkich chętnych mężczyzn zapraszamy do wspólnej modlitwy.

Jerycho Różańcowe jest to siedmiodobowe modlitewne czuwanie przed Najświętszym Sakramentem podczas którego odmawiany jest Różaniec Święty w intencjach:
1. Za Ojca Świętego, o uświęcenie Duchowieństwa,
2. Przebłaganie za grzechy całego Polskiego Narodu,
3. Błaganie o Miłosierdzie Boże, o potrzebne łaski dla Polski,
4. O zachowanie wiary w Polskim Narodzie,
5. O ustanowienie prawa chroniącego każde życie od poczęcia aż do
naturalnej śmierci,
6. W intencji wszystkich prześladowanych Chrześcijan, o nawrócenie dla
prześladowców i wszystkich wrogów Kościoła Świętego,
7. Intencje parafii i własne…

Z naszej strony dołączymy intencje za mężczyzn, Wspólnotę Męską i nowego opiekuna duchowego.

Wspólnota Męska zgromadziła się kolejny raz – czternastu uczestników spotkania i wielka motywacja do ubogacania swojej duszy.
Podczas dzielenia się Słowem Bożym usłyszeliśmy wiele trafnych interpretacji zarówno bieżącego czytania jak i Ewangelii. Duch Święty wzywany na początku spotkania działał namacalnie i prawdziwie.
Usłyszałem wiele budujących świadectw. W mojej pamięci pozostało kilka myśli takich jak: „Dawanie nadziei to dawanie światła”. „Ja mam być dla innych nadzieją nawet wtedy gdy mam depresję i czuję się beznadziejnie”. „Każdy chrześcijanin jest miastem na górze, solą i światłem świata”.
Z Ewangelii Św. Mateusza dowiadujemy się, że jesteśmy solą tej ziemi, że jesteśmy światłością świata. Ale nie mielibyśmy tej łaski gdyby nie Pan Bóg. To Jezus Chrystus daje nam światło, ponieważ On jest jego źródłem, to od niego czerpiemy siłę. I dopiero wtedy gdy zrozumiemy tę prawdę będziemy mogli dzielić się światłem ze swoim bliźnim.

Z Panem Bogiem

Adam Siwołowski

Po raz kolejny na spotkaniu pojawiły się dwie kobiety i po raz kolejny tylko za pośrednictwem Słowa Bożego. Spotkanie Marii i Elżbiety z dzisiejszej ewangelii (Łk 1, 39-56) poruszyło dyskusję o pokorze Maryi szczególnie we fragmencie  „Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia.” W dalszej części spotkania poruszyliśmy temat powołania i jego realizacji. Przyjęcie powołania i jego akceptacja nawet w prostych codziennych czynnościach. Mężczyźni dający szczęście swoim żonom będąc jednocześnie ojcami wychowują swoje dzieci nie tylko zapewniając im potrzeby materialne ale również czas i uwagę. W przypadku kapłanów, ojców i braci gdy zostają przeniesieni z dużego miasta pełnego ciekawych możliwości do małej mieściny gdzie nie są w stanie wykorzystać swoich talentów a samotność daje się we znaki.

Uwielbiajmy Boga w naszym powołaniu.

Spotkanie Wspólnoty Męskiej przebiegło zgodnie z naszym wypracowanym już porządkiem. Najpierw wspólna modlitwa, adoracja Najświętszego Sakramentu. Następnie dzielenie się Słowem Bożym i krótka konferencja – tym razem ze strony brata Adama.

Ewangelia św. Marka to odpowiedź na pytanie o nasze decyzje. Decyzje, które zmieniają życie. Nie każdy wie, że sam Bóg jest właśnie w naszych decyzjach. On chce dla nas dobrze, dlatego powinniśmy robić to co kochamy. Brat Adam powiedział, że mężczyzna potrzebuje misji i że nasze powołanie jest tam gdzie wkładamy serce.

Potem skupiliśmy się na polecanej nam książce „Leczenie uzależnionej osobowości” autorstwa Lee Jampolsky’ego, która w wielkim skrócie mówi jak kłamstwo zmienia relację z Panem Bogiem. Poddanie się takim myślom jak – jestem samotny w okrutnym miejscu – jest zaprzeczeniem istnienia Boga, ponieważ Bóg jest miłosierdziem, które nas nie opuszcza. Nie jesteś sam – kiedy myślisz, że Bóg cię zostawił, on Ciebie niesie na swoich ramionach.

Z Panem Bogiem

Adam Siwołowski

Na spotkaniu naszej Wspólnoty Męskiej, w ramach konferencji, zgłębiliśmy temat – depresja jako efekt straty. Z ust naszego prowadzącego – brata Przemka – padło wiele różnych myśli. Nie sposób przytoczyć wszystkie, dlatego skupię się na tych, które wydały mi się interesujące.
Depresja kojarzy się ze stratą czyli czymś co utraciliśmy lub czego nie posiadamy oraz z wrażliwością, która nie jest wadą, a wręcz darem. Jak zatem pogodzić ową stratę i wrażliwość z powołaniem mężczyzny do bycia opiekunem albo z oczekiwaniem od mężczyzny by był silnym oparciem dla kobiety? Otóż w odpowiedzi wystarczy powiedzieć, że największa siła ukryta jest tam gdzie nasza słabość, że siła w słabości się doskonali. Mimo wszystko mężczyzna boi się jej. Ucieka od zranienia, krzywdy, cierpienia. W naszej mentalności figuruje mężczyzna jako jednostka silna, bezkompromisowa, nieprzejednana… Gdy wejdziemy jednak głębiej, na przykład w konkretną sytuację lub gdy poznamy bliżej osobę, wszystko okazuje się jedynie pozą, jedynie szorstką powierzchownością. To co za nią się kryje to dziecko, które tłamsimy w sobie wstydząc się prawdy. Czasami pomaga alkohol, który pozwala ukryć mężczyźnie te rzeczy, z którymi nie daje rady, ale ta droga jest ze wszech miar zła, bo prowadzi do uzależnienia.
Co zatem sądzić o depresji? Czy jest potrzebnym doświadczeniem dla każdego człowieka? Otóż jednoznacznej odpowiedzi nie można chyba udzielić. Z jednej strony depresja prowadzi na drogę pokory, uświadamia mężczyźnie, że na pewne rzeczy nie ma wpływu, jest zdany na Boga lub innego człowieka. Z drugiej strony depresja jest stanem rozpaczy, buntu, złością, nie godzeniem się z własnym krzyżem. Wydaje mi się, że w depresji dokonuje się nieustanny dialog z Bogiem, sprzeczanie się z Nim. Jedno jest pewne: Jezus może być ucieczką, bowiem ukrzyżowany Chrystus jest dowodem solidarności Boga z cierpiącym człowiekiem.

Z Panem Bogiem
Adam Siwołowski.

18.00 – Msza święta – kościół pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej
19.00 – spotkanie Wspólnoty Męskiej – klasztor Kapucynów – wejście z prawej strony kościoła (drewniane drzwi przy krzyżu papieskim od strony parku)
Tematem spotkania był amerykański paradygmat mężczyzny.

We wtorek 3.05.2016 zamiast spotkania Wspólnoty Męskiej proponujemy koncert scholi „Golgoty Młodych” o godzinie 19.00 w sali pod kościołem z okazji 25-lecia parafii NMP Ostrobramskiej Matki Miłosierdzia.
Serdecznie zapraszamy.

Na spotkaniu omawialiśmy skorupę męską: encyklopedysta.

Głównym tematem spotkania była skorupa męska: wyznawca.

18.00 – Msza święta – kościół pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej
19.00 – spotkanie Wspólnoty Męskiej – klasztor Kapucynów – wejście z prawej strony kościoła (drewniane drzwi przy krzyżu papieskim od strony parku)