1. Za Ojca Świętego, o uświęcenie Duchowieństwa,
2. Przebłaganie za grzechy całego Polskiego Narodu,
3. Błaganie o Miłosierdzie Boże, o potrzebne łaski dla Polski,
4. O zachowanie wiary w Polskim Narodzie,
5. O ustanowienie prawa chroniącego każde życie od poczęcia aż do naturalnej śmierci,
6. W intencji wszystkich prześladowanych Chrześcijan, o nawrócenie dla prześladowców i wszystkich wrogów Kościoła Świętego,
7. Intencje własne.

Chętnych mających problemy z dojazdem prosimy o kontakt.

Spotkanie rozpoczęło się adoracją Najświętszego Sakramentu i rozważaniem Słowa Bożego. Następnie skupiliśmy się na postaci rotmistrza Witolda Pileckiego – współzałożyciela Tajnej Armii Polskiej, żołnierza Armii Krajowej, więźnia i organizatora ruchu oporu w KL Auschwitz. Autora raportów o Holokauście, tzw. Raportów Pileckiego. Oskarżonego i skazanego przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci, straconego w 1948 w Warszawie. Unieważnienie wyroku nastąpiło w 1990. Pośmiertnie, w 2006 otrzymał Order Orła Białego, a w 2013 został awansowany do stopnia pułkownika. Rozważaliśmy jego postawę wobec totalitaryzmu oraz stosunek do wolności i prawdy.

Jego córka wspomina:
„…Na jednym z ostatnich posiedzeń, gdy już było wiadomo, że zginie, Ojciec dał mamie mały metalowy grzebyk i powiedział, żeby koniecznie kupiła książkę Tomasza á Kempis „O naśladowaniu Chrystusa”. Chciał, żeby mama codziennie czytała nam fragmenty tej cudownej książeczki. „To ci da siłę” – powiedział do niej. Bardzo sobie cenię tę książeczkę i przez cały czas ją czytam.”

Według prywatnych objawień  siostry Faustyny Kowalskiej, ustanowienia tego święta pragnął sam Jezus i dał obietnice związane z nim.

Niektóre fragmenty Dzienniczka Faustyny Kowalskiej, mówiące o święcie Miłosierdzia Bożego:

„Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia” (Dz. 299).

„W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii św. dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar…” (Dz. 699).

Podczas kanonizacji św. Faustyny w 2000 roku Jan Paweł II ogłosił II Niedzielę wielkanocną jako Święto Miłosierdzia Bożego dla całego Kościoła.

Z tej okazji życzymy obfitych łask i błogosławieństw.

Spotkanie poprowadził brat Marek. Na wstępie poruszyliśmy temat ojca i prób zniszczenia obrazu ojca w obecnych czasach. Po adoracji rozważaliśmy fragment Ewangelii św. Jana 20,11-18. Rozpacz i smutek po śmierci Jezusa przysłania Marii Magdalenie prawdziwą rzeczywistość. Jej oczy otwierają się dopiero w osobistej relacji. Doświadczenie fizycznego Jezusa pozwala uwierzyć i uznać, że zmartwychwstanie się dokonało. Patrząc w tej perspektywie na Jana, który ujrzał pusty grób i uwierzył zaobserwowaliśmy, że każdy ma swój moment(czas) na doświadczenie wiary.

„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (Ga 5, 1)

Niech  zmartwychwstały Chrystus przemienia wasze życie:  napełnia miłością i radością oraz dodaje siły i odwagi w wypełnianiu woli Bożej.

Wielkanoc 2016

Spotkanie było czuwaniem w kościele na adoracji oraz dzieleniem się Słowem Bożym. Chciałbym przedstawić kilka wątków poruszanych przez nas: Chociaż słowa Ewangelii św. Jana mogą przysparzać wiele smutku, to jednak konsekwencją zdrady Judasza było radosne Zmartwychwstanie. Jezus musiał umrzeć, aby wypełniło się proroctwo. Można też mówić o jerozolimskiej Hosannie, a jednocześnie o Ostatniej Wieczerzy, która nie była wcale ucztą radości. Uczucia przeplatają się ze sobą. Apostołom ciężko zrozumieć z jednej strony zapowiedź śmierci Jezusa, a z drugiej nadejście Jego Królestwa.

Apostołowie na Ostatniej Wieczerzy są trochę jak śnięte ryby, otumanieni, nierozumni, w obłoku niewiedzy. Z tego powodu ich Nauczyciel czuje się osamotniony, bo przecież zbliża się Jego godzina – godzina pasji.

Nadchodzi czas zadumy i refleksji; adoracji ciemnicy i adoracji Krzyża. Wejdźmy z wiarą w Wielkanocne Misterium, nie powierzchownie, ale tak dogłębnie. Poświęćmy swój czas na Triduum Paschalne.

Z Panem Bogiem

Adam Siwołowski.

Ostatnia Wieczerza

Na spotkaniu mieliśmy możliwość wysłuchania konferencji „Męskość – Boski punkt widzenia”. Po zakończeniu konferencji sporą uwagę przykuł temat samotności mężczyzny, gdyż jak wiemy z Pisma Świętego pierwszego Bóg stworzył mężczyznę. Kolejnym dość kontrowersyjnym tematem była wybór kobiety jako żony –  bo przecież nie dobrze, żeby mężczyzna był sam. Kolejnym tematem było dostrzeżenie w kobiecie tej tajemnicy jaką umieścił  w niej Bóg. Dziękujemy za otwartość i chęć podzielenia się swoimi doświadczeniami.

Nasze spotkanie Wspólnoty Męskiej prowadził brat Marek. Jak zwykle był to czas na dzielenie się Słowem Bożym, na wypowiedzenie wątpliwości czy na danie świadectwa. Chciałbym jednak skupić się na czymś innym. Na bardzo cennych wskazówkach brata Marka dotyczących samej adoracji. Do pustego już Kościoła, poszliśmy zaopatrzeni w zasady, które przedstawił nam brat Marek. Oto część z nich: Na adoracji oddajemy cześć Bogu, stając przed Nim w prawdzie, w całym człowieczeństwie, skierowani na Boga i jego miłość. Podczas adoracji otwieramy serce – wsłuchujemy się w „szmer łagodnego powiewu”. To tak jakby czuć obecność Boga oczyma wiary, co można nazwać świadomą obecnością. Ważne jest także jaką postawę przyjmujemy – najlepiej klęczącą, aby w czuwanie przed Panem Jezusem zaangażować całe swoje ciało. Na adoracji  wzbudzamy w sobie intencje błagalne, dziękczynne lub wielbiące.
Z Panem Bogiem
Adam

Męska Droga Krzyżowa – 5.03.2016
– start godz. 22.00 parafia Chrystusa Odkupiciela Człowieka – trasa: ok. 20 km – krótkie rozważania przy każdej stacji, idziemy w ciszy.
– zakończenie ok. godz. 2.30 parafia NMP Ostrobramskiej
Po zakończeniu dla chętnych w kościele adoracja Najświętszego Sakramentu do 5.00.

Dziękujemy ks. Radkowi Czerwińskiemu, że zdecydował się nam towarzyszyć.

Podczas dzielenia się Liturgią Słowa wyrażaliśmy swoją wiarę w Boga. Naszą grupę tworzą przede wszystkim ludzie różnorodni, ale nie diametralnie różni. Pomimo innego spojrzenia na wiele spraw, nikt z nas nie pochwala relatywizmu moralnego ( obojętności ) i chce zbliżyć się do tej jedynej prawdy, która zakorzeniona jest w Bogu.
Skupiliśmy się na Ewangelii Mateusza ( Mt 18,21-35 ) dotyczącej przebaczania. Bóg daje przykład takiego postępowania, ale człowiek nie umie uczyć się pokory, bo to niewygodne. I tutaj narzędziem do zmiany jest modlitwa, na której to wypowiadamy zło, którego doświadczyliśmy. To dzięki niej otrzymujemy łaskę do przebaczania.
Nie mam wątpliwości co do siły modlitwy, ale jestem człowiekiem, który nierzadko gubi się na zielonych pastwiskach. Wtedy zamykają się podwoje na czyste intencje, na paradygmat Boga. Co wtedy gdy z oczu zniknie światło?
Bóg szuka w nas mocnej strony, eskalacji tych odważnych działań, które zmieniają świat. Nie można siedzieć cicho, odcinać się od wyzwań, od doczesnych zadań do wypełnienia. Nie bez powodu św. Jan Paweł II powiedział, że „drogi świętości są wielorakie i dostosowane do każdego powołania”. Najlepiej więc słuchać swego serca, rozstrzygnąć w sumieniu, stanąć w prawdzie przed sobą. Jesteśmy świątynią samego Boga, stworzeni na Jego obraz i podobieństwo. Bądźmy świadectwem honoru, wybierzmy godność, drogę pod prąd. Dla jednych droga może być tylko wyboista, dla innych zbyt stroma, ale prowadzi zawsze w to same miejsce czyli do upragnionego Nieba. Tylko Bóg zna nasze myśli na wylot, naszą niezborność w czynieniu dobra oraz drżenie zamiarowe wobec miłości, nasze decyzje. Będziemy osądzeni sprawiedliwie z każdego zakamarka naszej duszy i nic się nie ukryje. Bóg jest wszechpotężny – widzi wszystko.
Na spotkaniu uświadomiłem sobie, że ludzie na ziemi tworzą pewien mikrokosmos, taki kulturowy tygiel, a wszyscy jesteśmy wystawieni na próbę ognia. Dlatego chcę od dzisiaj podjąć tę walkę z podniesioną przyłbicą. Chcę złamać siebie…
Z Bogiem
Adam Siwołowski
P.S.W piątki w Kościele pod wezwaniem Matki Boskiej Ostrobramskiej – Matki Miłosierdzia odbywają się na przemian – adoracja Krzyża i Droga Krzyżowa. Bracia Mniejsi Kapucyni zapraszają.

Część naszej Wspólnoty Męskiej uczestniczyła w rekolekcjach w bardzo malowniczym miejscu na Mazowszu – w Zakroczymiu. Świadectwa kilku osób z naszej grupy przybliżyły ducha tego spotkania. Mogliśmy usłyszeć o medytacji, czuwaniu, prezentacjach multimedialnych, a nawet pracach fizycznych. O tym, że panował tam duch wspólnoty, moc dzielenia się i przemiana serc. Niektórym, rekolekcje pozwoliły zobaczyć siebie w prawdzie, poczuć się swobodnie, odpocząć, ale także uruchomić w sobie motywację do bycia silnym mężczyzną.
Pod wieczór, w ramach przeglądu dnia, miały miejsce rozmowy. Zmuszały one niejako uczestników do wewnętrznej dyskusji i głębszych rozważań.
Nie zabrakło również osób mających potrzebę ustosunkowania się do bieżącej liturgii słowa.
Brat Przemek ze swojej strony polecił dwie książki: „Twoje szczęście jest w tobie” Johna Powella oraz „Zabójcze emocje” Dr Don Colberta.
W imieniu naszej Wspólnoty zapraszam wszystkich chętnych do modlitwy w gronie mężczyzn. Klasztor Braci Mniejszych Kapucynów to miejsce gdzie nie musisz nic mówić, gdzie możesz spróbować odnaleźć odpowiedzi na pytania, gdzie posłuchasz budujących niekiedy wyznań.
Z Bogiem
Adam Siwołowski

Spotkanie organizacyjne Wspólnoty Męskiej zakończyliśmy planem, który stworzyliśmy podczas wspólnej dyskusji. Mieliśmy wiele pomysłów na formę tych spotkań, ale każdy z nas podkreślał potrzebę Eucharystii, modlitwy i adoracji Najświętszego Sakramentu. Ustaliliśmy, że dzielenie się w grupie świadectwami opartymi na bieżącej liturgii słowa, to będzie czas, który ma nas zbliżyć do Boga, zgodnie ze współcześnie obraną drogą Kościoła skierowaną na człowieka ( postawiliśmy bardziej na antropologię niż sensu stricte teologię bądź psychoedukację ).
Mówiąc w skrócie nasze oczekiwania dotyczą wzrostu w miłości, którą chcemy zdobywać przede wszystkim w modlitwie, ale także w ubogacających relacjach.
Z doświadczenia wiem, że głównym źródłem wiedzy jest słowo pisane. Z tego też powodu zaproponowałem, żebyśmy rekomendowali sobie nawzajem bieżącą lekturę, aby sięgać po sprawdzone i wartościowe pozycje książkowe. To one nas kształtują, nasze postawy, światopoglądy, idee. A zgodnie z prawdą, że Kościół powinien korzystać z dorobku ludzkości ( na przykład z dziedziny psychologii ), warto poszerzać swoje horyzonty. Taka postawa otworzyć może nas z większą siłą na działanie Pana Boga.
Nasz plan działania ułożony wspólnie przewiduje:
– 18.00. – 18.40. Eucharystia ( posługiwanie przy ołtarzu, czytania, modlitwa powszechna )
– 18.40. – 19.00. Przygotowanie do spotkania (czas na zaparzenie herbaty 🙂 )
– 19.00. – 19.10. Pokrzepiająca modlitwa do Ducha Świętego
– 19.10. – 19.40. Adoracja Najświętszego Sakramentu z Biblią ( każdy przynosi własne Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, aby rozważać czytanie, ewangelię, psalm ).
– 19.40. – 21.00. Stanowimy grupkę dzielenia.
– 21.00. Zakończenie spotkania
– 21.00. – 22.00. Rozmowy w kuluarach
Z Bogiem.
Adam Siwołowski.

Nieoczekiwanie potoczyło się nasze spotkanie Wspólnoty Męskiej. Mogliśmy wysłuchać świadectwa naszego brata, który uczestniczył w Rekolekcjach Ewangelizacyjnych Odnowy. Pokrzepiony Duchem Świętym podzielił się swoim chrześcijańskim entuzjazmem.
Nasz brat doszedł do tego momentu w życiu, kiedy potrzeba zmiany jest wręcz nieunikniona. Punktem kluczowym stała się Eucharystia, która otworzyła Go na Boga. Nie umiał jeszcze zaufać Panu Bogu do końca, ale zdecydował się na przystąpienie do sakramentu pojednania. To dzięki spowiedzi źródło miłości obmyło Jego duszę.
Nasz brat poruszył naszymi sumieniami, wzruszył czystymi intencjami, dał do myślenia, głębszego zastanowienia się nad sobą. Łączymy się z Nim modlitwą.
Z Bogiem
Adam Siwołowski

Obraz naszej duszy może być często wypaczony, ze względu na błędne postrzeganie samego siebie. Niektórzy z nas mogą mieć samoocenę zaniżoną, inni zawyżoną. Wypowiedzenie przed grupą – przyjmowanych przez nas postaw wobec innych ludzi – może to zmienić. Wydaje mi się, że wykonaliśmy pożyteczną pracę nad sobą. Prosiliśmy Boga Ojca o natchnienie Ducha Świętego, dlatego nasze słowa płynęły z naszych ust na chwałę Pana. Obecność Chrystusa wyczuwało się niezależnie od płonącej – w środku naszego kręgu – świecy. Światło Chrystusa zanieśliśmy do naszych domów, aby towarzyszyło nam nieustannie w dobrych i złych chwilach.
P.S. Pod koniec lutego pogoda ma przynieść ostatnie podrygi zimy. Gorący płomień Chrystusa niech rozgrzewa nas miłością.
Z Bogiem.
Adam Siwołowski